نقش مددکاران اجتماعی در تقویت وحدت ملی و مشارکتهای همهجانبه در ایران
حضور مددکاران اجتماعی در شوراهای تصمیمگیری و سیاستگذاریهای کلان کشور، نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت برای حفظ بقا و شکوه ایران عزیز است
نقش مددکاران اجتماعی در تقویت وحدت ملی و مشارکتهای همهجانبه در ایران
مددکاری اجتماعی؛ پل ارتباطی حاکمیت و ملت
پایگاه خبری مددکار نیوز: در دنیای معاصر، مفهوم وحدت ملی دیگر صرفاً یک شعار سیاسی نیست، بلکه محصول “انسجام اجتماعی” و “اعتماد عمومی” است.
مددکاران اجتماعی به عنوان مهندسان روابط انسانی، در خط مقدم مواجهه با چالشهای جامعه قرار دارند. در ایران، با توجه به تنوع قومی، مذهبی و اقلیمی، نقش مددکاران در ایجاد یک چتر حمایتی واحد و تقویت حس تعلق به میهن، حیاتیتر از هر زمان دیگری است.
ترویج عدالت اجتماعی: زیربنای وحدت ملی
وحدت ملی زمانی محقق میشود که آحاد جامعه احساس کنند از حقوق و فرصتهای برابری برخوردارند. مددکاران اجتماعی با تمرکز بر نقاط محروم و حاشیهنشین، نقش بازتوزیعی پیدا میکنند.
کاهش شکاف طبقاتی: با شناسایی نیازهای واقعی دهکهای پایین و توانمندسازی آنها، احساس طردشدگی اجتماعی کاهش مییابد.
دسترسی عادلانه به خدمات: وقتی یک مددکار در دورافتادهترین روستاهای سیستان و بلوچستان یا کردستان، خدماتی مشابه با پایتخت را تسهیل میکند، “حسِ بودن در یک پیکره واحد” تقویت میشود.
نقش مددکاران در ارتقای مشارکتهای اجتماعی و فرهنگی
مشارکت اجتماعی به معنای حضور داوطلبانه و آگاهانه مردم در تعیین سرنوشت خود است.
مددکاران با رویکرد جامعهمحور (Community-Based)، این مسیر را هموار میکنند:
الف) توانمندسازی محلی
مددکاران به جای “ماهی دادن”، “ماهیگیری” را آموزش میدهند.
تشکیل گروههای همیار و NGOها در محلات، باعث میشود مردم برای حل مشکلات محلی خود متحد شوند. این اتحاد خرد، زیربنای وحدت کلان ملی است.
ب) میانجیگری فرهنگی و حل تعارضات
ایران موزاییکی از فرهنگهاست. مددکاران با تخصص در “صلاحیت فرهنگی”، میتوانند سوءتفاهمهای بینفرهنگی را مدیریت کرده و بر نقاط مشترک هویتی تأکید کنند. آنها مترجمان نیازهای گروههای مختلف به زبان مشترک ملی هستند.
مددکاری اجتماعی و مشارکت سیاسی آگاهانه
شاید در نگاه اول، مددکاری از سیاست جدا به نظر برسد، اما “سیاستگذاری اجتماعی” قلب این حرفه است.
آموزش حقوق شهروندی: مددکاران با آگاهسازی مراجعان از حقوق قانونی و مدنی خود، آنها را به شهروندانی فعال تبدیل میکنند. شهروند آگاه، در انتخابات و فرآیندهای سیاسی، مشارکتی مسئولانه و از روی دغدغه خواهد داشت.
تسهیلگری در مطالبهگری مسالمتآمیز: مددکاران با آموزش شیوههای قانونی مطالبهگری، مانع از تبدیل نارضایتیهای اجتماعی به تنشهای امنیتی شده و مسیر گفتگو را باز نگه میدارند.
مقابله با آسیبهای اجتماعی به مثابه تهدیدات وحدت
آسیبهایی نظیر اعتیاد، بیکاری، طلاق و حاشیهنشینی، تار و پود همبستگی ملی را سُست میکنند. هر چقدر نرخ آسیبهای اجتماعی کاهش یابد، ضریب امنیت ملی افزایش مییابد.
ترمیم پیوندهای خانوادگی: خانواده کوچکترین واحد تشکیلدهنده جامعه است. مددکار با تحکیم بنیان خانواده، در واقع در حال مستحکم کردن آجرهای بنای وحدت ملی است.
ادغام مجدد آسیبدیدگان: بازگرداندن زندانیان آزاد شده یا معتادان بهبودیافته به چرخه کار و زندگی، مانع از ایجاد “گروههای مطرود” میشود که پتانسیل برهم زدن نظم و وحدت را دارند.
اخلاق حرفهای؛ ابزاری برای اعتمادسازی ملی
یکی از بزرگترین سرمایههای یک کشور، اعتماد عمومی است. مددکاران اجتماعی به دلیل ماهیت انسانی حرفهشان، محرم اسرار و مورد اعتماد مردم هستند.
رازداری و پذیرش بدون قضاوت: این اصول اخلاقی باعث میشود مردم از هر قوم و نژادی، مددکار را پناهگاه خود بدانند. این اعتماد به مددکار، در مقیاس بزرگتر به معنای اعتماد به سیستمهای حمایتی کشور است.
جدول خلاصه: ابعاد اثرگذاری مددکاران در انسجام ملی
نتیجهگیری: چشمانداز آینده
ما مددکاران اجتماعی ایران، صرفاً توزیعکننده سبد کالا یا مشاوران فردی نیستیم؛ ما “پیوستدهندگان اجتماعی” هستیم.
در دنیایی که تمایل به واگرایی و قطبیسازی زیاد شده است، حرفه مددکاری میتواند با تکیه بر دانش بومی و ارزشهای انسانی، “وحدت در کثرت” را معنا ببخشد.
دستیابی به وحدت ملی بدون توجه به دردهای طبقات فرودست و بدون ایجاد بسترهای مشارکت واقعی ممکن نیست. لذا، حضور مددکاران در شوراهای تصمیمگیری و سیاستگذاریهای کلان کشور، نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت برای حفظ بقا و شکوه ایران عزیز است.
