هشداری جدی دربارهی خدماترسانی به آسیبدیدگان در شرایط بحران
سرعت و دقت، ضامن کاهش آسیبها
هشداری جدی دربارهی خدماترسانی به آسیبدیدگان در شرایط بحران
سرعت و دقت، ضامن کاهش آسیبها
پایگاه خبری مددکار نیوز: جامعهی ما در مواجهه با بحرانهای مختلف، همواره نیازمند ساماندهی و تقویت سیستمهای حمایتی و امدادی است. این نیاز، در شرایط آسیبهای اجتماعی همچون کودکآزاری، همسرآزاری و معلولآزاری، به مراتب حیاتیتر و حساستر میشود.
متأسفانه، شواهد و گزارشهای میدانی نشان میدهد که در حال حاضر، سرعت و دقت خدماترسانی به این افراد آسیبدیده، بهشدت ناکافی است و این مسئله، تأثیرگذاری مراجع حمایتی را به حداقل میرساند.
چرا سرعت و دقت در این موارد حیاتی است؟
آسیبهای اجتماعی، بهویژه آنهایی که در حریم خصوصی رخ میدهند، میتوانند اثرات مخرب و طولانیمدتی بر قربانیان بگذارند. در چنین شرایطی، هر لحظه تاخیر در رسیدگی، میتواند به عمق آسیبها بیافزاید و حتی منجر به فاجعه شود.
تصور کنید یک کودک در معرض آزار و اذیت قرار دارد، یک زن توسط همسر خود مورد خشونت قرار میگیرد، یا یک سالمند بهدلیل ناتوانی و بیتوجهی در معرض خطر است. در این لحظات، هر ثانیه برای نجات و حمایت از آنها ارزشمند است.
مشکلات فعلی و راهکارهای پیشنهادی:
- عدم دسترسی آسان به مراکز حمایتی: بسیاری از افراد آسیبدیده، نمیدانند به کجا مراجعه کنند یا از نحوه ارتباط با مراکز حمایتی آگاهی ندارند. لازم است اطلاعات تماس و آدرس این مراکز، بهطور گسترده و از طریق رسانههای مختلف (مانند تلویزیون، رادیو، اینترنت، شبکههای اجتماعی و پوسترها) در دسترس عموم قرار گیرد.
- عدم پاسخگویی سریع و مناسب به درخواستهای کمک: در بسیاری از موارد، افراد آسیبدیده، پس از تماس با مراکز حمایتی، با پاسخگویی کند یا غیرحرفهای مواجه میشوند. این مسئله، نه تنها باعث دلسردی آنها میشود، بلکه ممکن است فرصت طلایی برای مداخله و جلوگیری از آسیب بیشتر را از بین ببرد.
- نیاز به اعزام نیروی کمکی: بسیاری از آسیبدیدگان، بهویژه آنهایی که توانایی حرکت یا دفاع از خود را ندارند، نیازمند اعزام نیروی کمکی به محل سکونت خود هستند. سیستمهای امدادی باید بهگونهای سازماندهی شوند که بتوانند در کوتاهترین زمان ممکن، نیروهای متخصص را به محل مورد نظر اعزام کنند.
- اولویتبندی مداخله در موارد حیاتی: در موارد کودکآزاری، همسرآزاری و معلولآزاری، زمان رسیدگی باید به زیر سه دقیقه کاهش یابد. این امر، نیازمند تخصیص منابع بیشتر، آموزش نیروهای مداخلهگر و استفاده از فناوریهای نوین (مانند سیستمهای ردیابی و هشدار سریع) است.
- تقویت همکاری بیندستگاهی: برای ارائه خدمات موثر به آسیبدیدگان، لازم است بین سازمانهای مختلف (مانند پلیس، بهزیستی، دادگاه، بیمارستانها و مراکز روانشناسی) همکاری و هماهنگی کامل وجود داشته باشد.
- بررسی میدانی و ارزیابی عملکرد: مسئولین حوزه اجتماعی باید بهطور منظم، عملکرد سیستمهای حمایتی و امدادی را بررسی و ارزیابی کنند. این بررسیها باید شامل جمعآوری بازخورد از افراد آسیبدیده، تحلیل آماری و شناسایی نقاط ضعف و قوت باشد.
لزوم توجه ویژه به آسیبهای پنهان:
بسیاری از آسیبهای اجتماعی، در حریم خصوصی رخ میدهند و قربانیان، بهدلیل خجالت، ترس یا عدم آگاهی، تمایلی به گزارش آنها ندارند.
لازم است با ایجاد فضایی امن و حمایتی، افراد را تشویق به گزارش این آسیبها کنیم. همچنین، باید با اجرای برنامههای پیشگیرانه و آگاهسازی، از بروز این آسیبها جلوگیری کنیم.
هشداری به مسئولین:
مسئولین حوزه اجتماعی باید به این موضوع بهطور جدی توجه کنند و با تخصیص منابع کافی، آموزش نیروهای متخصص و ایجاد سیستمهای کارآمد، سرعت و دقت خدماترسانی به آسیبدیدگان را افزایش دهند.
فراموش نکنیم که هر لحظه تأخیر، میتواند به عمق آسیبها بیافزاید و آیندهی یک فرد یا یک خانواده را تحتالشعاع قرار دهد.
این یک هشدار است! ما نباید اجازه دهیم که مشکلات اجتماعی اقتصادی، ما را از توجه به آسیبهای پنهانی که در زیر پوست جامعه ریشه دواندهاند، غافل کند. با همکاری و همدلی، میتوانیم جامعهای امن و سالم برای همه ایجاد کنیم.
