مددکاران اجتماعی در ایران: تحلیل دو گروه اصلی و تفاوت‌های آن‌ها

مددکاران اجتماعی در ایران: تحلیل دو گروه اصلی و تفاوت‌های آن‌ها

مددکاری اجتماعی به عنوان یکی از حرفه‌های نوین و مؤثر در حوزه اجتماعی در ایران، در طی سال‌ها دچار تغییرات و تحولات زیادی شده است.

در این مطلب به بررسی دو گروه اصلی مددکاران اجتماعی می‌پردازیم که به دلیل شرایط و نیازهای مختلف در این زمینه شکل گرفته‌اند. همچنین، به مقایسه عملکرد، جایگاه، درآمد و ملاک‌های قرارگیری این دو گروه خواهیم پرداخت.

شناخت مددکاری اجتماعی

مددکاری اجتماعی، به عنوان یک حرفه علمی و عملی، به بهینه‌سازی زندگی افراد و ارتقاء کیفیت اجتماعی می‌پردازد.

این حرفه در ایران در اوایل دهه ۲۰ آغاز به فعالیت کرد و به سرعت در حال گسترش است. مددکاران اجتماعی مسئولیت‌ها و وظایف متنوعی دارند، از جمله مشاوره، حمایت مالی، آموزش و … .

تقسیم‌بندی مددکاران اجتماعی

مددکاران اجتماعی در ایران به طور کلی به دو گروه اصلی تقسیم می‌شوند: مددکاران اجتماعی دولتی و مددکاران اجتماعی غیردولتی.

۲.۱ گروه اول: مددکاران اجتماعی دولتی

این گروه تحت نظارت و مدیریت نهادهای دولتی و عمومی فعالیت می‌کنند. وظایف آن‌ها شامل ارزیابی و پشتیبانی از افراد آسیب‌پذیر مانند بی‌خانمان‌ها، معتادان و زنان سرپرست خانوار است.

درآمد این گروه به طور عمده وابسته به اعتبارات دولتی و قوانین کار است.

۲.۲ گروه دوم: مددکاران اجتماعی غیردولتی

این گروه شامل نهادها و مؤسسات غیرانتفاعی، خیریه‌ها و سازمان‌های مردم‌نهاد (NGO) است. این مددکاران معمولاً به صورت پروژه‌ای و با تأمین مالی از طریق کمک‌های مردمی و خیریه‌ها فعالیت می‌کنند.

درآمد این گروه به دلیل تنوع منابع تأمین مالی کار دشواری است و ممکن است غیرقابل پیش‌بینی باشد.

عملکرد و جایگاه گروه‌های مختلف

عملکرد و جایگاه مددکاران اجتماعی در هر دو گروه متفاوت است. مددکاران اجتماعی دولتی معمولاً دسترسی بیشتری به منابع و اطلاعات دارند و می‌توانند در اجرایی کردن سیاست‌های ملی نقش مؤثری ایفا کنند.

در مقابل، مددکاران اجتماعی غیردولتی به خاطر نزدیکی بیشتر به جوامع محلی و آشنایی با مشکلات و نیازهای خاص آن‌ها می‌توانند پاسخگویی بهتر و مؤثرتری داشته باشند.

درآمد و محاسن و معایب

درآمد مددکاران اجتماعی دولتی به طور معمول پایدارتر و معین‌تر از گروه غیردولتی است. با این حال، ناکارآمدی‌های اداری و بروکراسی در سیستم دولتی ممکن است بر عملکرد آن‌ها تأثیرگذار باشد.

از سوی دیگر، مددکاران اجتماعی غیردولتی با چالش‌های تأمین مالی، عدم ثبات و ناپایداری درآمد مواجه اند، اما معمولاً فرصت‌های خلاقانه و انعطاف‌پذیری بیشتری دارند.

نتیجه‌گیری

با توجه به واقعیت‌های موجود، می‌توان نتیجه گرفت که مددکاران اجتماعی در ایران به دو گروه کلی تقسیم می‌شوند که هر کدام دارای ویژگی‌ها، مشکلات و فرصت‌های خاص خود هستند.

این تقسیم‌بندی بر اساس نوع استخدام، منابع مالی و نوع خدمات ارائه‌شده صورت می‌گیرد.

در نهایت، تقویت همکاری و هماهنگی بین این دو گروه می‌تواند به بهبود عملکرد و ارتقاء کیفیت خدمات مددکاری اجتماعی در کشور کمک کند.

مددکار نیوز